Όταν το πρόβατο βγει από την στάνη, τότε το τρώει ο λύκος, είχε πει ο αείµνηστος Ευάγγελος Αβέρωφ και αυτό δεν αλλάζει εις τους αιώνες των αιώνων!
Και ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ κ. Λευτέρης Αθανασιάδης, το γνωρίζει πολύ καλά. Όπως και τα υπόλοιπα «προβατάκια» που κάποια στιγµή τους πέρασε από το µυαλό να βγουν προς άγραν…ελευθερίας, επίσης.
Δύσκολος ο δρόµος της επανάστασης στο µαντρί και στρωµένος µε αγκάθια αυτός της φυγής από το κοπάδι! Κακοτράχαλος, µε τον κακό τον λύκο να παραµονεύει!
Οπότε, που να πάει το φουκαριάρικο το προβατάκι! Που να τρέχει σε βουνά και σε λαγκάδια. Στο µαντρί, τουλάχιστον, έχει εξασφαλισµένη στέγη και τροφή. Χώρια που εάν είναι καλό, υποτακτικό και υπάκουο, µπορεί ο βοσκός να του δώσει και κάνα αξίωµα. Να το κάνει, ας πούµε, υπαρχηγό του κοπαδιού και να κάνει την …καλή του!
Κάπως έτσι θα σκέφθηκε και ο παρ’ ολίγον «επαναστάτης» βουλευτής, ο οποίος την τελευταία, κυριολεκτικά, στιγµή, αποφάσισε να αφήσει τις …αποκοτιές και να αράξει στο µαντρί! Όχι, φυσικά, αβασάνιστα. Το ζύγισε από εδώ, το ξαναζύγισε από εκεί, το σκέφτηκε ξανά και ξανά και αφού είχε και τις διαβεβαιώσεις του βοσκού ότι το µαντρί δεν πρόκειται να πουληθεί, τουλάχιστον για την ώρα, πήρε την σηµαντική απόφαση της παραµονής του σε αυτό! Κάλλιο αραχτός και στο µαντρί, παρά να βολοδέρνω έξω µόνος µου, σκέφτηκε.
Ας λένε τα άλλα τα ζώα στη στάνη, ότι θέλουν! Ας τον περιγελούν, φωνάζοντάς τον «κωλοτούµπα». Ας του κάνουνε καζούρα, λέγοντάς του περιπαικτικά : «Λύκε, λύκε, είσαι εδώ, ώστε ποτέ µου µην βγω»; Και άλλα τέτοια!
Ε, και τι έγινε; Σιγά το πράγµα. «Από τη στιγµή που ο βοσκός, µιλώντας σε όλους µας, µας διαβεβαίωσε ότι πρέπει να του έχουµε τυφλή εµπιστοσύνη, εγώ δεν έχω λόγο να µην τον πιστέψω», τους απαντά, µε σθεναρή φωνή! «Ναι, κάποια στιγµή αµφέβαλλα για αυτόν», συνεχίζει, απευθυνόµενος στους «συναδέλφους» του. «Αλλά µίλησα µαζί του, µου εξήγησε, µου ανέλυσε την κατάσταση και πείστηκα και είµαι σίγουρος ότι το µέλλον µας είναι εξασφαλισµένο», αναφωνεί µε θριαµβευτικό τόνο!
«Βρε ας τους να γελάνε! Ποιος τους δίνει σηµασία! Γρήγορα περνάει ο καιρός», µονολογεί και παρηγορείται το καηµένο το προβατάκι, βλέποντας τα άλλα ζώα στη στάνη να σκάνε από τα γέλια!
Εξάλλου, όπως είπε και ένας επίτιµος βοσκός « σε πέντε – δέκα χρόνια, κανείς δεν θα το θυµάται»!
Κουράγιο καλό µου προβατάκι. Μην τους ακούς! Άραξε στο µαντρί σου! Εξάλλου, σε πέντε δέκα µήνες, θα σε ….σφάξουν και θα ησυχάσεις!!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου